zondag 11 november 2012

Destine, The Brave en Who vs Who live @ Bibelot Dordrecht 09-11-'12


Destine, bekend in Nederland, maar nog veel groter in het buitenland, was de afgelopen tijd weer eens in Nederland voor een club tour om hun nieuwe album ‘Illuminate’ te promoten, die opgenomen werd in Amerika door mannen die albums van wereldberoemde bands als Paramore, Papa Roach en All Time Low achter hun naam hebben staan. De tour werd afgesloten in Dordrecht, waar zanger Robin van Loenen vaak te vinden is.

Al tijdens the Brave stond er een groep van 25 tienermeisjes voor het podium, die duidelijk niet voor deze vier mannen kwamen en het hele optreden lang stil bleven staan. De Utrechtse punkrockband won afgelopen voorjaar bandboost en is sindsdien al meerdere teruggekomen in Dordrecht voor een optreden hier en daar en er valt te horen waarom! Deze band is als een machine en trekt zich niks aan van het passieve publiek, ze gaan keihard tekeer en spelen de mensen die wel interesse hebben volledig plat. Gitaar, bass, drum en zang past allemaal perfect in elkaar en bij elk nummer zitten die puzzelstukjes weer op een andere manier. Zanger Erik Korsman zingt en loopt over het podium en door de zaal alsof hij in een volle alpha tent op Lowlands staat. Maar dat is wel echt wat deze band is, Ze doen waar ze zelf voor staan, zonder beïnvloeding van het grote publiek.

Na het optreden van the Brave volgt Who vs Who, en waarbij the Brave alles vooral hard en agressief was, is Who vs Who vanaf het eerste nummer vooral heel vrolijk. Vanaf het eerste akkoord straalt deze Amsterdamse band zoveel positieve energie uit, alle vijf de bandleden lachen en hebben overduidelijk heel veel plezier in waar ze mee bezig zijn. Bovenal komt de vrolijkheid door de stem van de beeldschone zangeres, waar onvoorstelbaar veel emotie in zit. En als er een droevig nummer wordt ingezet blijkt dat ze ook die emotie in haar stem heeft zitten. Bij een nummer zet ze verkeerd in maar dit weet ze bij het eerste refrein al goed te zetten, verder speelt ook deze band zo goed als vlekkeloos en komen er een half uur lang heerlijke post-hardcore en punkrock nummers langs, waardoor er uiteindelijk zowaar wat begint te bewegen voor het podium.

Na Who vs Who wordt het podium donker en onder begeleiding van een hele diepe bass en heel hoog gegil komt Destine op. Vanaf het eerste nummer is merkbaar dat het hier om een heel ander soort band gaat dan Who vs Who en the Brave. Hier gaat het om zo zwoel mogelijk kijken, een lief, zacht stemmetje zonder veel pit, afgezaagde teksten als are you with me, baby I need you en you take my breath away. Destine heeft maar weinig aandacht voor het publiek, wat in redelijk groten getale is gekomen. Ze vinden elkaar duidelijk interessanter. Vaak lijkt het net een toneelstukje wat ze opvoeren, vooral in de praatjes tussen de nummers door.  Bij Destine gaat het duidelijk niet om plezier te hebben in het maken van muziek, maar om de fans het naar de zin te maken. Toetsenist Laurens heeft bijvoorbeeld het grootste deel van de tijd een sample in zijn keyboard zitten, waardoor hij maar een akkoord in hoeft te drukken en er een hele melodie klinkt, zodat hij meer tijd heeft om leuk en grappig te doen. Maar het publiek klaagt niet, dit is Destine hoe ze het willen, ze zingen elk nummer mee en gaan los op de grote hits als Down en In Your Arms.
Destine is punkrock, waar alle scherpe punten van zijn afgehaald, waardoor een brave, kindvriendelijkeband over blijft, maar die wel het hele publiek een geweldige avond bezorgd en een ruim uur lang doen wat het publiek van ze verwacht.





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen