maandag 2 december 2013

Silverstein live @ Main Stage Bibelot Dordrecht 29-11-'13

Afgelopen vrijdag behaalde Bibelot een nieuwe mijlpaal in het nieuwe gebouw. De eerste band met meer dan een miljoen likes op Facebook stond op de planken van de Main Stage. Niemand minder dan het Canadese Silverstein was naar Dordrecht gehaald om daar hun enige Nederlandse show van de tour te geven.

Voordat het tijd is voor de Canadezen mogen eerst nog een Australische en een Amerikaanse band het publiek opwarmen. Eerst is het podium voor de Amerikanen van Palisades. Palisades is een schoolvoorbeeld van wat er gebeurd als Screamo toegankelijk gemaakt probeert te worden voor een  zo groot mogelijk publiek. De band heeft twee gezichten. Het enige gezicht is het welbekende emo/metalcore bandje, denk aan Asking Alexandria en Of Mice and Men. Het andere gezicht is een hippe top 40 mix van Dubstep, Techno en Trap. Dit levert een bizarre mix, en niet in positieve zin. De twee kanten van Pallisades zijn als water en vuur, het past totaal niet bij elkaar. Op het moment dat de metalcore oploopt tot een breakdown, gaat het daarna opeens over in een techno beat, wat erg vreemd aanvoelt. Daarbij komt nog dat de band erg slecht gemixt is. Bijna het hele optreden is alleen de Bas, basedrum en zang te horen. Het is niet dat er niet met Metalcore geëxperimenteerd mag worden, maar het lijkt wel alsof Pallisades zonder na te denken twee zo populair mogelijke genres heeft gepakt en bij elkaar gestopt.


Dan is het tijd voor de 5 Australische heren van Dream on, Dreamer. Helaas wordt het daarmee niet veel beter. Dit maal gelukkig geen dubstepsamples, maar wel dezelfde dikke ultra-commerciële laag die over de muziek is heen gesmeerd. Dream on, Dreamer is Post-Hardcore waar alle scherpe hoeken vanaf geschuurd zijn. Schattige jongetjes op het podium, zwoele teksten en bovenal, cleane gitaren. Als de band begint te spelen lijkt het eerst alsof de gitaren weer niet te horen zijn. Maar na beter luisteren, blijkt dat de gitaren een soort synth-achtige lijntjes spelen. Doordat ze dat ongeveer drie kwart van de tijd doen, valt echt alles weg wat deze band maar in de buurt van Post-Hardcore kan brengen. De momenten dat de gitaren wel wat distortion erin draaien, wordt Dream on, Dreamer wel iets beter, maar nog steeds blijft het ongeïnspireerd zonder een greintje originaliteit.


Gelukkig is het dan eindelijk tijd voor Silverstein. Het Canadese vijftal maakt al heel snel de avond een stuk beter. Met hun rauwe Post-Hardcore blazen ze direct het vervelende gevoel was is overgebleven na Palisades en Dream on, Dreamer weg. Post-Hardcore wordt aangevuld met Metal en Mathcore riffs, zowel de cleane als de screamo zang van vocalist Shane Told klinken krachtig, energiek en oprecht. Ondanks de grootte van de band voelt het Optreden toch persoonlijk. De interactie tussen band en publiek voelt natuurlijk en echt. Dit alles zorgt ervoor dat de zaal voor het eerst echt het gevoel krijgt los te gaan. Er wordt dus volop gemosht en er komt af en toe zelfs een crowdsurfer langs. Silverstein laat horen hoe je Metal/Hardcore toegankelijk moet maken, zonder dat de basis van de muziek te veel verloren gaat. En daarmee maken ze van deze avond toch nog een succes.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen